88/03/19

بسم بود! هر چه بیهوده مرا کشت٬                           بسم بود٬                            بسم ! نفس بی کسیم زنده دلان٬                                   قطع کنید!      سینه ام چاک کنید٬  این غبار سیه از روی رخم ٬                                      پاک کنید.     به چه کار آید این چشمه خون؟ این تن مرده مرگ که تن زنده‌ء من کرده چنین آواره.         از کف سینه ام آرید برون                       ببرید ٬                                                                                                                               ببرید٬         در بیابان سکوت!                                            زیر مشتی لجن و سنگ سیاه خاک کنید!!! نوشته شده در ساعت1 PM توسط

87/07/18

نشان جاودان آری آغاز عشق است،تنها نشانه جاودان این جهان. واژه ای خاص که آفریده شد تا وجود آدمی را برای ابد تسخیر سازد. پروردگار آدم را از مشتی خاک برگرفت واز خود در او دمید. و یقینا هر که پروردگار در او بدمد عاشق می شود بی شک برترین هدف آفرینش عشق است و والاترین وظیفه آدمی عاشقی است او می فرماید:شما آفریده شدید تا عاشق باشیدو تنها آزمونتان همین است. ونیز عشق مجال  سخن گفتن است با من،پس با من گفتگو کنید. عشق همان معجزه ایست که خاک را به نور بدل می سازد. عشق نام من است و نام دیگر آدم. پس به سوی من آئید که برترین شما عاشقترین شماست. پس بار پروردگارا:از من هر آنچه دارم وهر آنچه که خواهی بگیر باشد که دنیای فانی و بهشت ابدی را نداشته باشم،                                         اما نباشد،هرگز نباشد،که در قلبم عشق نباشد،                                                                                                        هرگز نباشد.                         امید که تا آخرین روز خدا سینه ای بی عشق مباد،آمین. نوشته شده در ساعت2 AM توسط

87/04/14

روزگار غریبیست نازنین دهانت رامی بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم      دلت رامی پویند مباداشعله ای درآن نهان باشد    روزگار غریبیست نازنین        وعشق را کنارتیرک راهبند  تازیانه می زنند        عشق را در پستویه خانه نهان بایدکرد          شوق را در پستویه خانه نهان بایدکرد         ودراین بن بست کژ و پیچ سرما، آتش را به سوگوار سرود و شعر فروزان می داریم               به اندیشیدن خطر مکن             روزگارغریبیست  نازنین   آن که بر در می کوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است     نور را درپستوی خانه نهان باید کرد      آنک قصابانند بر گذر گاه ها مستقر،با کنده وساطوری خون آلود   و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند و ترانه را بر دهان     کباب قناری بر آتش سوسن ویاس                                ابلیس پیروز مست ،سور عزای ما را بر سفره نشسته          خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد نوشته شده در ساعت9 PM توسط

87/03/16

این چه شورست؟! این چه شورست که در دورقمرمی بینم      همه  آفاق  پراز فتنه  و  شر می بینم دختران را  همه جنگست و جدل  با مادر     پسرا نرا  همه  بد خواه  پدر  می بینم هیچ ر حمی نه بر ا در به   برا در  د ا ر د      هیچ شفقت نه پدر رابه پسرمی بینم ابلهان را همه شربت زگلا بست و  شکر       قوت دانا  همه  از خون جگر می بینم اسب  تازی  شده  مجروح  به زیر  پا لان       طوق زرین همه در گردن خر می بینم پند حا فظ  بشنو  خا جه  برو  نیکی  کن       که من این پندرابه ازگنج وگهرمی بینم نوشته شده در ساعت9 PM توسط

87/02/05

اولین روز 21 سالگیم!! سخنی با مهتاب   فقط دریا دلش آبی تر از من بود و من از دریا، دلم دریا فقط این را ندانستم چرا گشتم چنین تنها تراز تنها به هر آبی شدم آتش به هر آتش شدم آبی به هر آبی شدم ماهی به هر ماهی شدم دامی به هر نامحرمی ساقی به هر ساقی می باقی و تو این را ندانستی، چرا گشتم چنین عاصی چرا مهتاب شد سنگ صبورم چرا بستند پرهای غرورم چرا آیینه را خاک کردند مرا از رنگ شب سیراب کردند.   نوشته شده در ساعت11 AM توسط

86/11/02

گم گشته      گم گشته ام به شب، ستاره سوسو می زند    رو به ستاره صف شدم،پیش به سوی                                              آسمان  ره به جا نبرده ام،ابربه جا نشسته است    خیره به آسمان شوم،سیاهی جلوه می دهد   رهگذری نیست که نیست،                         هرزه به هر سورو کنم                                ای که به شب سفر کنی  ستاره ها را خط بزن ،فریاد را صدا بزن نوشته شده در ساعت1 AM توسط

86/07/17

سرود آفرینش  در دو روز عمر کوته سخت جاني کرده ام    با همه نامهربانان مهرباني کرده ام   همدلي، هم آشياني،همزباني کرده ام    بعد از اين برچرخ بازيگر اميدم نيست نيست  آن سرانجامي که بخشايد نويدم نيست نيست   هديه از ايام جز موي سپيدم  نيست نيست من نه هرگز شکوه از روزگاران کرده ام    نه شکايت از دورنگي هاي ياران کرده ام  گر چه شکوه بر زبانم مي فشارد استخوانم  من که با اين برگ ريزان روز و شب سر کرده ام    صد گل اميد را در سينه پرپر کرده ام   دست تقدير زمانه کرده همرنگ خزانم  پشت سر پل ها شکسته پيش رو نقش سرابی  هوشيار افتاده مستي در خرابات خرابي  مهرباني کيميا شد،مردمي ديريست مرده  سرفرازي را چه مي داند سر به زيري سرسپرده   مي روم دلمردگي ها را زه سر بيرون کنم        گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم   بر کلام نا هماهنگ جدايي خط کشم     در سرود آفرينش نغمه اي موزون کنم نوشته شده در ساعت11 PM توسط

85/12/20

هواي باغ پاييزم                     شکفتن رفته از حالم                 زدم سر بس که بر ديوار                تکيده در قفس حالم                       چنان بي يار و ياور              چنان بيگانه با خويشم                                که حتي                                                       سايه ام ديگر به دنبالم نمي آيد  نوشته شده در ساعت0 AM توسط

85/09/20

اسیر  ای وای به مرغی که گرفتار بمیرد        دورازچمن و ساحت گلزار بمیرد    ای وای به آن مست که از عالم مستی       یک لحظه به خود آیدو هوشیار بمیرد        فرصت ندهد شمع که پروانه دم مرگ       یک بوسه زند بر لب دلدار بمیرد       خون موج زند در دل بلبل ز تغابن   هر دم که گل از سرزنش خار بمیرد     خاموش نگردد به جهان زمزه عشق          تا این همه عاشق ز غم یار بمیرد                                       ای اشک بیا بر سر مژگان به تماشا                                                                                                                            کامشب دلم از غصه بسیار بمیرد نوشته شده در ساعت10 PM توسط

85/08/20

بیگانه اگر روزی کسی از من بپرسد  که دیگر قصدت از این زندگی چیست ؟ بدو گویم که چون می ترسم از مرگ مرا راهی به غیر از زندگی نیست من آن دم چشم بر دنیا گشودم که بار زندگی بر دوش من بود چو بی دلخواه خویشم آفریدند مرا کی چاره ای جز زیستن بود ؟ من اینجا میهمانی ناشناسم که با ناآشنایانم سخن نیست بهر کس روی کردم ، دیدم آوخ مرا از او خبر ،‌ او را ز من نیست حدیثم را کسی نشنید ، نشنید درونم را کسی نشناخت ،‌نشناخت بر این چنگی که نام زندگی داشت سرودم را کسی ننواخت ، ننواخت برونم کی خبر داد از درونم که آن خاموش و این آتشفشان بود نقابی داشتم بر چهره ، آرام که در پشتش چه طوفان ها نهان بود همه گفتند عیب از دیده ی تست جهان را به چه می بینی که زیباست ندانم راست است این گفته یا نه ولی دانم که عیب از هستی ماست چه سود از تابش این ماه و خورشید که چشمان مرا تابندگی نیست جهان را گر نظاط زندگی هست مرا دیگر نشاط زندگی نیست نوشته شده در ساعت11 PM توسط

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]